Bezoek !

Elien komt weer op bezoek ! Joepiedepoepie!

De eerste avond, was er al meteen een feestje bij Sven op het dakterras. Sven is een student uit Gent en heeft hier echt wel een pareltje van een kot weten te bemachtigen. Leuk feestje!

Anderhalve dag later zijn de papie en de mamie, T.lieve en de rest van de kroost gearriveerd. Papa en mama had ik nog niet zó lang geleden gezien ,maar onze klenne en Laure dat was toch al even geleden. Zoals een ware erasmusser betaamt, heb ik ze dan met het nodige plichtsgevoel de stad rond gegidst.

Het castelo são Jorge, amateur-gitaristen op de daken (persoonlijk carrière-hoogtepunt bereikt: toeristen die halt houden en foto's trekken als ik in mijn raam zat te tokkelen , oh yeah!), de expo, Torre de Belèm, ...

Mama had echt een prachtig appartement gehuurd. Zo prachtig zelfs dat het met Pasen ...inderdaad. En Benoit zag dat het goed was ...

Het appartement was gelegen op de praça Luis Camoes, het centrum van Chiado, de mooie nieuwe, moderne wijk. In de gerieflijke keuken hebben de beide ouders dan gekookt alsof het toch een beetje thuis was. s' Morgens zijn we dan naar de overdekte markt gegaan om inkopen te gaan doen voor het avondeten. Twee grote hallen met allerlei groentenkraampjes, slagers, viswijven en uiteraard veel ... vis. Het oude dametje wist mij daar te vertellen welke visverkoopsters ik mocht vertrouwen en wat ik die dag best zou kopen. "Koop die grote dourada maar zoon, met wat batatas cozidas en een salaadje. Delicioso! "

Op een middag ook eens bij Lina gaan eten. Dat is het vrouwtje waar Lars en ik ons appartment bij huren en zij heeft onder ons verdiep (het eerste) haar winkeltje en een typisch restaurantje met TL-licht en de verplichte TV. Eerlijk rechttoe rechtaan portugees almoço. Bijvragen zoveel je maar wil, en voor ons, filhos, wordt de prijs ook nog eens naar beneden afgerond. Jaja , gegrilde salmão met citroen, batatas fritas, sla tomaten en ajuin, brood met olijfolie en een spuitwater voor 5 euro, het leven kan mooi zijn !

Omdat onzen Edjes er die week ,omwille van nalatigheid, niet kon bij zijn, hebben we dan maar een ludieke foto getrokken boven aan het Parque EDUARDO! En het heeft blijkbaar zijn vruchten afgeleverd, want er wordt gefluisterd dat hij zijn zinnen op Lissabon heeft gezet om op Erasmus te gaan...Verstandig !

U vraagt, wij draaien...

Een korte impressie van de eerste weken in November: Lars en ik zijn nog eens gaan surfen in Carcavelos. Heerlijk se. Het is zelfs nog (net) warm genoeg om in blote bast op strand te chillen. Twee locale macho's tonen judokunstjes en zorgen voor spectaculaire foto's . De zonsondergang is echt wel om over naar huis te schrijven. Bij deze...

Bij die tijd speelde Portugal ook de EK-kwalificatiematchen en Sporting en Benfica in de poules voor europees voetbal. Ofwel hebben we ze 'tussen' twee lessen op de univ in de cafetaria gezien (heerlijke sfeer), ofwel in een lokaal sfeercafeetje, ofwel op de expo op groot scherm ofwel in de keuken op de laptop, gestreamd van één of andere obscure chinese site.

De taallessen portugees liepen toen ook en daar hebben we uiteraard veel andere erasmussers leren kennen. Achteraf gingen we dan met z'n allen naar de '50cent-bar; 50 cent voor 20 cl fluitjes. Het uitbatend koppel stond ons na een tijdje steevast glunderend op te wachten, stipt een kwartier na negen. Het is daar dat ik toch wel het meeste portugees heb leren spreken en heel wat ben te weten gekomen over Salazar en over die goeie oude tijd, toen het allemaal veel beter was. Saudade...

Bloggen is echt wel meer werk dan gedacht en ik heb er mij dan ook reeds met verzoend dat ik enkel de highlights kan berichten. Zodoende ,de oktober-topper: trip naar Porto !

Omdat 5 oktober in Portugal het feest van de republiek is, was het een verlengd weekend en dus een uitgelezen kans om de rest van Portugal eens te verkennen. Robert en Nejc, onze twee Sloveense vrienden van op het IST, en bomen van b-ballers, hadden ons uitgenodigd om met hen een auto te huren en naar Porto te gaan. Goed plan vonden Lars en ik en dus de volgende morgen vertrokken met 8 (!) Slovenen (!) (hadden ze er niet meteen bijgezegd seg) richting Porto. Allemaal tofkes wel, de ene al wat meer macho als de andere en de een al wat "meer matrusjka" als de ander, maar ja. Van links naar rechts: Robert, Nada, Ina ( aka "the grave", praat nooit en kunt ge gerust wegdenken) ,Marusa, Nejc, Barbara, Lars, ik, Iasja, Alias.

De stad Porto ligt in het Noorden van Portugal en is dus wel een eind rijden. Tegen valavond komen we dan ook pas aan in Porto, waar we meteen op zoek gaan naar een goedkoop centraal pensionnetje met parking als het kan. Op weg naar een adresje uit de lonely planet , zijn we per toeval iets tegengekomen voor 10 euro per persoon per nacht. Onder het motto 'daar kunt ge niet voor sukkelen' , ingetrokken en meteen naar het centrum gewandeld. (Toen we later terugkwamen, bleek dat ons pension los boven de populairste studentenbar van Porto lag. Om 2u stond er, niet overdreven, zeker 300 man onder ons raam buiten wat te botellon-en. Leve dubbel glas!)

Porto is heel anders dan Lissabon. Alles oogt moderner en nieuwer. Het heeft hierdoor wel aan authentieke charme ingeboet vind ik. Mensen zijn er iets afstandelijker, maar zijn ook gewoon meer economisch ingesteld. Het lijkt zelfs alsof ze zich soms haasten, stel je voor. De volkswijsheid luidt dan ook: Porto werkt, Lisboa amuseert zich, Braga bidt en Mafra zingt. Bovenal is Porto echt wel een prachtige stad en dat kan ik het beste bewijzen met bijhorende kiekjes !Er is echt veel te zien en we hebben dan ook heel wat bezocht, onder leiding van Iasja , aka "the guide".

Een kleine opsomming:

Het Palacio de Bolsa, waar de reglementering voor de Portwijnen en andere economische aangelegenheden worden gestemd. Het is nog steeds in gebruik en zeker een must-see !Nadien ook naar de Gouden Kerk gaan kijken. Indrukwekkend , maar verschrikkelijk kitsch en overkill. In de graftombe zijn doodskoppen op de nissen gezet.

Het mooiste vind ik echter de oevers van de Douro en de centrale brug, ontworpen door een leerling van Eifel. We hebben er de eerste ochtend ons in de Mini-Preço gehamsterd ontbijt genuttigd. Langs de Douro heb je verscheidene barretjes en daarachter alle gerenommeerde porthuizen, zoals daar zijn: Calem, Sandeman, Taylor's, Niepoort, Cruz, enz...

We hebben zo ook een rondleiding en een degustatie gedaan bij Sandeman, de meest bekende Portwijn.

Heel netjes verzorgd en interessant. De gids was gekleed als de man van het logo. Sandeman ,Famous for pleasure. Hebben ervan geprofiteerd om een lekkere witte Porto 'Apitivo' te kopen om 's avonds soldaat te maken boven op de brug. Voor de meerwaardezoekers volgend weetje:

Het logo van Sandeman ,heeft wel degelijk niets te maken met Zorro. Sandeman is een Britse familie die uit liefde voor de stiel wijngronden opgekocht heeft om Porto en ook Sherry te verbouwen. De Sherry wordt in Jerez de la Frontera gebrouwd en vandaar de typische Andalusische hoed. De Porto wordt in de Douro-streek gebrouwen en vandaar de zwarte cape (oorspronkelijk uit Coimbra), die hier nog steeds de typische kleding is voor studenten (uit studentenkringen).

Het station van Porto is ook de moeite omdat het volledig betegeld is met prachtige Azulejos die allerlei veldslagen uitbeelden.

Voor we terugreden, nog even naar het noorden gereden naar Braga. Een heel mooie kathedraal , maar voor de rest niet zoveel te zien. Het zicht op het centrale plein van Braga wordt voor het overgrote deel bepaald door de gigantische fontein met zijn vele spuit-modi. Veel oude vrome mensen zitten er op de terrasjes met hun pintje een een handvol gepofte kastanjes. De jongere generatie loopt er maar wat karig bij. Een dronken voetbalsupporter op het heetst van de dag neergevleid in het bloemenperk of een i-pod chick met een getatoeëerde Jezus Christus de Verlosser op de bovenarm. Saffen en koffie binnen handbereik.Ach ja, het zal wel een lieve zijn... Braga is voor fetisjisten van protserige Maria-beeldjes het ware paradijs. Je vindt ze er dan ook in de meest ranzige winkeltjes tussen de sloefen Marlboro en de laatste nieuwe playmobil-ventjes.

De terugreis redelijk laat aangevat en maar net op tijd aangekomen voor de zonsondergang op een verlaten strand ergens halverwege. De foto's spreken voor zich!

Nazdrawje!
('proost' in het Sloveens)

En dan werd het ongeveer 2 oktober... Thuis hadden ze een verrassing voor mij: Ik mocht gaan golfen met een local pro op quinta da marinha, een golfresort van Estoril! Alles zou geregeld zijn: clubs, schoenen, enz. Ik moest mij nergens zorgen over maken. Ik moest enkel daar zien te geraken omstreeks 12 u. Ik natuurlijk in de wolken en natuurlijk wat zenuwachtig die dag. Al biddend opdat het droog zou blijven, neem ik de trein richting Caiscais. Wanneer ik uitstap en mijn weg wil vervolgen richting bushalte hoor ik plots: " Charles, Charles !"... Geen kat die mijn naam hier juist uitspreekt dus dat moeten verwanten zijn ... Papa en mama staan op het perron ! de deugnieten ! Natuurlijk zat iedereen in het complot! Mooie acteerprestatie van iedereen me dunkt ! Ik had papa zelfs nog gebeld om nummer van die prof te vragen voor als het te slecht weer zou zijn e.d. en ik mocht dus ook zeker niet naar thuis bellen ...Vernuftig. Mijn verwondering voorbij , zijn we dan met zijn drien in het autootje dat papa en mama gehuurd hadden (met mijn golfzak in de koffer jawel!) naar de golf gereden en hebben daar werkelijk een "iel schoewn" parcours gelopen. De course ligt langs de oceaan en soms heb je dus echt prachtige vergezichten.


Teruggereden langs Guincho, wat toen erg woelig was en prachtige beelden opleverde.

De volgende avond heeft lars ons vervoegd en zijn we in Estoril iets gaan eten. Omdat we een half uurtje moesten wachten , zijn we het casino eens binnengelopen. Veel mensen die daar de grote jan komen uithangen maar ook veel mensen die daar beter niet zouden zitten. Wel spectaculair, maar archilelijk uiteraard.

De voorlaatste dag dat de ouders hier waren, zijn we naar Sintra geweest. Een dorpje meer landinwaarts en een uurtje rijden van Lissabon. Prachtig sprookjeskasteel en een fontein waar echt heel lekker natuurlijk drinkwater uit vloeit. Lekker genoeg voor de plaatselijke commercant om er tientallen garrafãos mee te vullen en zijn merchandise voor waarlijk spa-water te verpatsen.

Nog een voormiddag ontiechelijk vroeg ( 7u30, ja dus) uit de veren om bij papa en mama in het hotel te gaan früstucken. Ik zal eerlijk zeggen dat ik persoonlijk niet erg vies ben van wat luxe en een gezond en uitgebreid buffet na een maand permanent kotleven. Onder het motto "goed begonnen is half gewonnen" de steven gewend richting golfcourse Estoril (ja ze hebben er daar een heleboel). Daarna rechtstreeks van de golf naar de univ gegaan. Afscheid genomen van papa en mama op het perron (maar niet voor lang) . Bij deze , nog eens kei hard bedankt voor de geweldige verrassing !

Op mijn verjaardag zelf heb ik hier op het appartement , met Lars, Jonas , Arno en Dominique

(Ned en Dui) kroketjes met steak en appelmoes gegeten! mijn lievelingseten, joepie! Daarna nog een stapje in de wereld gezet (Bairro Alto) en de verjaardagsweek in schoonheid afgerond !

até logo!

Caros rapazes e raparigas, ik raak zo hopeloos achterop dat ik de voorbije maand in sneltreinvaart, doch niet minder gevat zal vertellen...
Na twee weken hier, is Elien met mij komen genieten van het zonnige Lissabon!
An, de vriendin van Lars, was hier al en vanaf toen waren we dus compleet. Samen hebben we eigenlijk echt Lissabon verkend, want de eerste weken was vooral zoeken en geregel. Zo bezochten we het Mosteiro Jeronimos, een prachtig klooster ,met zuilengaanderijen en een patio.
Het is in de stijl van het Spaanse Alhambra en het Alcazar , maar dan mooier (zeggen ze hier:)). Het ligt in Belém ,de mooiste buitenwijk van Lissabon, aan de oever van de Tejo. Daar staat ook, hoe kan het ook anders, de torre de Belém, die jaren dienst deed als de toren waar men de zeevaarders vaarwel zegden en verwelkomden. Als de Vasco in zicht kwam, was het daar dus groot feest!
In die week moest FC Sporting, één van de twee voetbalclubs van Lissabon (de andere is Benfica), tegen het grote Manchester United spelen. Wauw ! Een champions-league match zo dichtbij ,daar moeten we heen. We zaten heel hoog op de spionkop, en hadden dus een mooi overzicht .Net iets te ver om de rugnummers te kunnen lezen , maar een getraind voetbalkijker als Lars herkent de jongens aan hun speelstijl. Mooi detail: Wanneer Christiano Ronaldo de 1-0 in doel kopt, verontschuldigt hij zich met een smeekgebaar richting de Sporting-supporters (want hij is bij Sporting eigenlijk groot geworden) waarop het hele stadion hem een staande ovatie geeft. Kippenvelmomentje.Hij is echt de grote held hier. En terecht ook wel ...Er was gedurende de match ook echt veel ambiance, met de typische zangkoren, flyers and scheldtirades richting scheids.Volgend vocabularium komt ongetwijfeld van pas als men hier naar het voetbal gaat :

-"tira !" tira!" = schiet ! schiet !"
-"marca ! marca !" = "scoren ! scoren !"
-"puta !"= niet al te netjes...
-"fodas-se !" = niet voor vertaling vatbaar...



Op een avond hadden onze namoradas rijkelijk en hoogstaand gekokkereld voor ons: scampi's als antipasti, dourada (vis, zie foto) in de oven en tiramisu als sobremesa !mmmm....er zijn slechtere dagen om thuis te komen.

Een van die dagen hebben we met zijn vieren ook eens de trein gepakt richting Cascais. Dit ligt net achter Estoril , en ze vormen samen een beetje het Duinbergen, respectievelijk Knokke van de Estramadura-kust. In Cascais kan je gratis fietsen huren en zo zijn we dan per tweewieler met een fikse mistral op kop langs de kust naar het noorden gereden richting Praia de Guincho, het surfmekka van de Lisbonse jeugd. Het ligt eigenlijk in de baai onder Cabo da Roca, de kaap die het meest westelijke punt van het europese continent vormt. Prachtig !'s Avonds zijn we lekkere verse vis gaan eten in Cascais centrum. De topper was "cataplan"; een soort van vispannetje met een romige tomatensaus en allerlei mariscos en scampi's enz. Met de ladies nog even een ommetje gemaakt langs het grote shoppingcenter om daarna weer terug te sporen.
Op zondag ben ik met Elien naar het Gulbenkian-museum gegaan (gratis op zondag). Gulbenkian was een Armeen die zich onwaarschijnlijk rijk heeft gemaakt met 5 procent te kunnen claimen op elke oliewinning. Hij heeft gedurende zijn leven eigenlijk vooral kunst gekocht en het is echt gigantisch wat die man allemaal bijeen geraapt heeft. Tijdens de oorlog koos hij Lissabon als toevluchtsoord en sleet ook hier zijn oude dag. Hij was hier zo gelukkig dat hij uit dankbaarheid zijn kunstschat voor een groot deel aan de stad heeft geschonken.
Later ook nog naar de "estufa fria" gegaan , nl. de koude serres. Een echte lissaboner moet deze tuin in de vier seizoenen gezien hebben. Prima om op de middag aan de brandende zon te ontsnappen.

Omdat beelden zoveel meer zeggen dan woorden...